'Nooit Volmaakt'

Het schip is als zeilend vrachtschip gebouwd van ijzer in 1889 op de werf van den Adel aan het Westeind te Papendrecht.
De 1e eigenaar was W.P. de Vries uit Rossum en op 1 maart 1904 werd het schip ten hypotheekkantore Dordrecht onder nr. 1579 overgeschreven op naam van Teunis Alblas te Rijsoord. In 1928 is het schip door Theo Hilkens voor Fl. 2138,- gekocht bij een werf te IJsselmonde. In 1946 werd de Triumph-motor ingebouwd. In 1984 werd het schip uit de vaart genomen en vanaf 1990 lag het in de haven van Maasbracht. In 1997 is de tjalk door het Maas Binnenvaartmuseum aangekocht voor een bedrag van Fl. 15.000,-. Het schip heeft altijd de naam 'Nooit Volmaakt' gehad.

De rechtse foto hiernaast is een soortgelijke tjalk varend onder zeil met zwaarden. Zo moet de 'Nooit Volmaakt' er onder zeil ongeveer hebben uitgezien. Tot op heden is er geen origineel tuigplan of tekening van de tjalk bekend. Ook zijn er geen (oude) zeilen bewaard gebleven. 

Theodoor Hilkens (roepnaam Thei of Theo) werd geboren op 8 december 1895 te Wessem en overleed op 91-jarige leeftijd op 28-09-1987 te Wessem. Hij was getrouwd met Anna Tholen en ze kregen samen 10 kinderen waarvan een zoon.

In 1918 kocht hij een schokker en werd hij broodvisser op de Maas. Tien jaar later kocht hij de tjalk 'Nooit Volmaakt'. Toen de kanalisatie van de Maas was voltooid was het gedaan met de visserij en schakelde hij over op vervoer van zand en grind. In de oorlogsjaren liet hij een dieselmotor inbouwen. Er kwam een zijschroef aan het schip en een zelflosinstallatie die beide door de motor konden worden aangedreven. Hilkens voer er jarenlang op samen met zijn dochter Ida. Tot 1977 heeft Thei Hilkens met het schip de kost verdiend. 

Aan de achterkant van het schip is de woning gesitueerd die op de rand van het schip is gebouwd en waaraan het schip zijn typeaanduiding paviljoentjalk heeft te danken. De woning (roef) was slechts een paar vierkante meter groot met een stahoogte van ongeveer 1,50 meter. Hierin leefde de schipper samen met zijn vrouw en de kinderen. Vanuit de woning was er een deurtje naar de laadruimte, het zogenaamde dievendeurtje. Als het schip leeg was kon men het laadruim gebruiken om te leven of de kinderen te laten spelen. Op het fornuis dat gestookt werd met kolen kon men koken. In de roef stond een metalen emmer om de behoefte op te doen. Een koelkast was er niet en water werd uit de rivier opgeschept. Met kaarsen of een olielamp kon tijdens duisternis een beetje licht gemaakt worden. In alle opzichten was het behelpen en was er weinig privacy.
 

De tjalk "Nooit Volmaakt" was een van de schepen die in de haven van Maasbracht lag, toen op 30 september 1944 door de Duitse bezetters de schepen in de haven tot zinken werden gebracht. Op de tekening hiernaast staat de tjalk ingetekend onder nummer 175.

Als door een wonder ontsprong de Nooit Volmaakt de dans. De vernietiging bleef haar bespaard. Dit valt te lezen in een krantenartikel over oud-schipper Hilkens ter gelegenheid van zijn 80e verjaardag. Echter in een ander krantenartikel staat weer dat de tjalk gezonken was. Gelet op het feit dat aan het schip geen sporen zijn aangetroffen van herstelwerkzaamheden na mogelijke ontploffingen bestaat het vermoeden dat het schip door de eigenaar zelf tot zinken is gebracht voordat de Duitsers het wilden doen. Opvallend is dat het schip met de achterzijde naar de oever lag en met de kop naar het midden van het vaarwater, kennelijk met de bedoeling de woning op het achterschip te sparen. Een bewuste actie!